Blog | Als een baken in zee

Onderweg naar meneer Jansen* (56 jaar) kom ik langs het water. De golven kabbelen rustig. Een rustgevend geluid. Tot er een groot schip voorbijkomt. Dan slaan de golven net wat harder tegen de rand.

Even later stap ik bij meneer Jansen binnen. Daar tref ik een heel andere situatie aan. De kamer is donker. Meneer is verdrietig en rouwt. Zijn hoofd zit overvol en hij weet niet waar hij moet beginnen. Op de bank zit zijn 14-jarige zoon racespelletjes te spelen. Het lijkt alsof hij weinig meekrijgt van wat er om hem heen gebeurt.

Meneer en zijn mantelzorger vertellen me kort hun verdrietige verhaal.

Een storm op zee

Drie weken geleden kreeg meneer last van vocht in zijn benen. Hij ging ermee naar de huisarts. Die vertrouwde het niet en verwees hem door naar het ziekenhuis. Na verschillende onderzoeken kreeg meneer daar het nieuws dat hij longkanker heeft. De artsen kunnen medisch niets meer voor hem kunnen doen.

Meneer is emotioneel. Hij voelt zich tekortschieten als vader en weet niet hoe hij alles moet regelen. Zijn vrouw is al eerder overleden en verdere familie is er niet. Wat moet er nu met zijn zoon gebeuren?

Zijn zoon heeft een zware vorm van autisme. Er moet veel geregeld worden, juist nu meneer zelf zo ziek is. Zijn leven voelt op dit moment als een storm op zee.

Overzicht creëren

Samen met meneer besluit ik eerst om alles op een rijtje te zetten. Wat staat hem te wachten in het ziekteproces? Wat moet er voor zijn zoon geregeld worden? En wie kan daarbij helpen?

Meer ruimte is er op dit moment nog niet. Daarom richten we ons op wat nu het belangrijkst is.

Aan het einde van het gesprek hebben we twee lijstjes gemaakt. Het eerste lijstje gaat over alles wat geregeld moet worden voor zijn zoon. Het tweede bevat aandachtspunten en vragen om over na te denken rondom zijn eigen ziekteproces.

Stap voor stap ontstaat er meer overzicht. Niet alles is opgelost, maar er is wel een begin.

Een baken in zee

Net voordat ik de woning verlaat, bedanken meneer en zijn zoon me hartelijk. Ze vertellen dat dit gesprek en het meedenken voor hen voelen als een baken in zee.

Die woorden raken me. Soms kun je niet alle zorgen wegnemen. Je kunt niet voorkomen dat iemand door een moeilijke periode gaat. Maar je kunt wel naast iemand staan, luisteren en helpen om de eerste stappen te zetten.

Juist op zo’n moment kan het verschil maken dat iemand er niet meer alleen voor staat.

Marinda Verschuure
Palliatieve zorg verpleegkundige

*Vanwege privacyredenen is deze naam gefingeerd.

Deze blog is onderdeel van een blogserie die beurtelings wordt verzorgd door onze palliatieve zorg verpleegkundigen.