Blog | Een koffertje vol troost voor kinderen

Wat doe je als papa of mama ernstig ziek is en de kinderen niet weten hoe ze hun gevoelens moeten uiten? Bij RST Zorgverleners bedachten we er iets moois voor: de troostkoffer.

Vanuit het project Oog voor Naasten en Nabestaanden, gesteund door ZonMw, ontwikkelden we een sociale kaart. Deze kaart helpt ouders en verzorgers om kinderen te begeleiden als een vader of moeder ernstig ziek is of overlijdt. Op de kaart staat informatie over ondersteuning, begeleiding, vakantie, herinneringen en troost.

Naast de sociale kaart maakten we ook een troostkoffer. Deze koffer bevat:

• Een BOZ-dagboek van Stichting Dapper Kind, met ruimte om te schrijven, te tekenen en stickers te plakken;
• Kleurplaten en kleurpotloden;
• Uitleg van veelgebruikte medische termen;
• Een knuffel;
• Een gedichtje en uitleg over het doel van de koffer.

Op elke koffer plakken we de naam van het kind. Zo is de koffer helemaal van hem of haar.

Een koffertje voor Sarah, Leah, Levi en Boaz

De eerste troostkoffers gingen naar een gezin met vier kinderen. Hun vader is nog jong en ernstig ziek. Voor Sarah en Leah is het moeilijk te begrijpen: papa gaat niet meer naar zijn werk en ligt bijna de hele dag op bed. De tijd in het ziekenhuis voelde voor hen heel vreemd. Hun wereld veranderde in korte tijd volledig. Gelukkig was er vaak een lieve tante bij hen, al kon zij niet elke dag komen.

Levi en Boaz begrijpen beter wat er speelt. Ze beseffen steeds meer dat hun vader ernstig ziek is en niet meer beter wordt. Levi trekt zich terug. Hij is stil en vraagt weinig aandacht. Boaz reageert anders: hij is drukker dan normaal en sneller boos dan anders.

Ik vraag de ouders of de kinderen een troostkoffer mogen krijgen. Ze denken dat de kinderen dit fijn zullen vinden. Als ik op de afgesproken tijd langskom, zitten ze alle vier al klaar. Ze kijken me verwachtingsvol en tegelijk afwachtend aan.

Ik vertel wie ik ben, waarom we aan hen denken en wat er in de koffer zit. Zodra ik de koffers uitdeel gaan de kinderen los: “Oh, net zo’n knuffel als Sanne heeft, maar dan een baby!” “Er zitten kleurplaten in en allemaal plakkers!” “Wat is een diagnose?” “Waarom heet het een troostkoffer?”

Terwijl ik daarna nog even met vader en moeder praat, zie ik de kinderen vanuit mijn ooghoeken. Ze zijn helemaal verdiept in hun dagboek of knuffelen met het konijntje.

Leah geeft haar knuffel aan haar vader. Hij glimlacht en zegt: “Zelfs ik vind hem lekker zacht!”

Willy van Zetten-Roseboom
Palliatieve zorg verpleegkundige

Deze blog is onderdeel van een blogserie die beurtelings wordt verzorgd door onze palliatieve zorg verpleegkundigen.